Nooit meer...
De sterren zijn nooit meer die fonkelende lichtjes,
je zal nooit meer dartelen met neefjes en nichtjes.
De zon straalt nooit meer die warmte uit als
voorheen,je krijgt een hart van steen. Je zal nooit
meer dezelfde zijn in de klas,je zal nooit meer zijn
zoals je ooit was. Wanneer men met jou doet wat men
met haar heeft gedaan,zal je er steeds alleen voor
staan. Je zal nooit meer verliefd zijn zonder eraan
te denken,je zal nooit meer zomaar je hart wegschenken.
En wanneer je je dan toch gaat binden,zal je de woorden
niet vinden om uit te leggen hoe je je toen voelde en
niet wist wat te doen. 1 enkele domme man,die je hele
tienerleven verwoesten kan.
je zal nooit meer dartelen met neefjes en nichtjes.
De zon straalt nooit meer die warmte uit als
voorheen,je krijgt een hart van steen. Je zal nooit
meer dezelfde zijn in de klas,je zal nooit meer zijn
zoals je ooit was. Wanneer men met jou doet wat men
met haar heeft gedaan,zal je er steeds alleen voor
staan. Je zal nooit meer verliefd zijn zonder eraan
te denken,je zal nooit meer zomaar je hart wegschenken.
En wanneer je je dan toch gaat binden,zal je de woorden
niet vinden om uit te leggen hoe je je toen voelde en
niet wist wat te doen. 1 enkele domme man,die je hele
tienerleven verwoesten kan.
Reacties op dit gedicht
| mini: | Zondag, september 02, 2001 13:28 |
| Eén domme man, een leven overhoop, het zou niet mogen! Maar probeer toch de stukjes bijeen te rapen, er ligt nog steeds een leven voor je An, grijp ze! | |
Over dit gedicht
| Auteur: an | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 30 augustus 2001 | ||
| Thema's: | ||