Aniko zegt sorry, heb het zelf gehoord.
Mijn excuses voor het ongemak, het was echt ongehoord.
Daarna stond ze op en sprong een dansje, alleen en gewoon voor mij.
Want zij wist dat ik haar nooit geloofde, dat wisten we allebei.
Aniko kijkt me heel lief aan, Aniko is lief.
Haar lange hals omhoog gericht, haar ogen groen massief.
Aniko zegt soms nog "sorry".
Maar meent het niet.