Uit mijn gedachten krijg ik je niet,
elke dag opnieuw dat gevoel.
Steeds weer als ik je ziet,
maar jij weet neit wat ik bedoel.
Elk oogcontact dat ik heb met jou,
steeds jou weer volgen met me ogen.
Die oogcontacten, vraag me steeds af wat dat betekenen zou,
of hebben me eigen ogen me bedrogen?
Moet ik dan gewoon naar me hart luisteren?
en niemand iets laten weten of merken.
En steeds tegen mezelf blijven fluisteren,
in stilte en verlangen blijven werken.
Zo min mogelijk jou met me ogen volgen,
omdat je een stuk ouder bent en waarschijnlijk ook bezet.
Enzo ontkomen aan de gevolgen,
en zorgen dat ik me zinnen op iemand anders zet.
Still in love...
xxx