~Dit gedicht heb ik voor mijn ouders/vrienden geschreven.. ze begrijpen niet wat ik voel maar toch blijven ze me steunen.. heb hier bewondering voor.. bedankt! liefs karlijn~
Ze begrijpen het niet
Ze begrijpen het niet
Ze kijken je aan alsof
Ze denken dat je gek bent
Wat jij in de spiegel ziet
Wat je voelt, die zelfhaat
Is voor hun totaal onbekent
Ze snappen je niet
Waarom zou je niet eten?
Want dat doet toch elk persoon
Waar jij zo bang voor bent
Wat je het liefst ontwijkt
Is voor hun, zo gewoon
Je voelt je onbegrepen
Dat is ook meer dan terecht
Want begrijpen doen ze het niet
Ze zien alleen de buitenkant
En al die gevoelens van binnen
Die kunnen ze niet zien
Ze proberen je te helpen
Ze doen allemaal zo hun best
Om jou het geluk terug te geven
Maar alleen jij kan het oplossen
Dus vecht, tegen die eetstoornis
En kies voor het leven
Makkelijker gezegd dan gedaan
Je hebt niet zomaar gewonnen
Maar iedereen is er om je te steunen
En ook al begrijpen ze je niet
Je mag altijd, maar dan ook altijd
Op hun schouders leunen