Droomkinderen
Richtingloos los van zee en aarde
zweefden zij als witte meeuwen
loom verwarmd door moeder zon
de twee kinderen van de wind
Als verliefde vlinders fladderend
rondom elkaar steeds even rakend
waarbij vurige vonkjes oversprongen
zoals bij sterke elektrische magneten
In het dal van de engelenkloof
daalden zij in cirkels naar omlaag
bedreven hemels de volle liefde
zich verliezend in hogere sferen
Ach kon dit maar eeuwig duren
de warme kracht van liefdeswind
maar wreed maakte een wekker
een eind aan deze sprookjesliefde
© Gerardo juni 2005
Reacties op dit gedicht
