Mijn gaan naar Onrustig liep ik de avondschemer inDe grillige kustlijn brak het lichtGepakte wolken schoven in het landIk voelde mij tot kalmte verplicht Ik vloeide in zee, ver van de kustOnderging er de spraak van de golvenZe zongen de taal van de rustEn mij met stilte bedolven Zo kabbelend kalm, en in dat gefluisterrolden gedachten naar vredeWeg was het duisterMijn gaan, een welbestedewillem
| Rien de Heer: | Dinsdag, juni 28, 2005 17:39 |
| Heerlijke combinatie..... Groetjes, Rien. |
|
| sunset: | Dinsdag, juni 28, 2005 16:05 |
| *Opgestoken duim* Chapeau hoor voor die overgebrachte rust. Liefs en knuf / sunset |
|
| psych: | Dinsdag, juni 28, 2005 09:12 |
| zo mooi,, gr,,elze |
|
| hiljaa: | Dinsdag, juni 28, 2005 08:24 |
| een zee brengt rust in geest en lichaam! hoe wild dee ook mag zijn! knufliefs--hiljaa-- |
|
| Lia : | Dinsdag, juni 28, 2005 07:35 |
| prachtig zoals je het wederom in poëtische vorm hebt weten te gieten.. een lust voor het oog.. knuf,Lia | |
| Auteur: lommert | ||
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 28 juni 2005 | ||
| Thema's: | ||