een hoofd vol kastelen
ik droomde mijn hoofd vol
van kastelen en baksteen
zo koud en kil, raamloos
de donkerheid strekte uit
naar binnen in mij
terwijl de glasloosheid
de wind langs mijn lichaam
deed blazen
ik droomde mijn hoofd vol
van ridderzalen met muziek
waar ik eenzaam danste
terwijl lichtvoetigheid
zich meester maakte van mij
zweefde ik zachtjes
op het ritme van de muziek
maar niet alleen
want, ik droomde mijn hoofd vol
van vrienden die er waren
en fantasie die werkelijk werd
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: ike | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 28 juni 2005 | ||
| Thema's: | ||