Toen jij dood was..
Opeens was je er niet meer,
mijn leven storte in.
Niemand had ik meer die me kon troosten
toen ik verdrietig was.
Er was niemand meer aan wie ik roddels kon vertellen
als er roddels waren
omdat een leven zonder niks waard is.
Ik wou toen dat ik ook dood was.
Dan kon jij mij weer troosten,
als ik verdrietig was.
En ik kan dan roddels aan jou vertellen
als er roddels waren...
Reacties op dit gedicht
| _*Linda_*: | Dinsdag, december 20, 2005 22:44 |
| Oow wat erg ..! Echt heel mooi geschreven ..Ik dacht meteen aan iets wat mij ook is overkomen ..De tranen stonden me echt in de ogen .. Liefs *_Linda*_ |
|
| {...lotte...}: | Maandag, juli 11, 2005 22:34 |
| heEl mo0ii geSchrevn ,, eGtt t0en iick diit laSz v0elde iiCk helemaal mEtt jhe meej | |
| *black rose*: | Zondag, juli 10, 2005 20:17 |
| haaj, je wou dat je dood was..dus nu hoop ik neit meer...want t helpt niet =( heel veel sterkte (K) -xXx- *black rose* |
|
Over dit gedicht
| Auteur: J.Ik | 
|
|
| Gecontroleerd door: ~Marina~ | ||
| Gepubliceerd op: 10 juli 2005 | ||
| Thema's: | ||