ik ben de desolaat
ik ben de desolaat
ik regeer weer over rotsen
bergen zijn teloor gegaan
dalen vol ontgoochelden
idealen van hun glans ontdaan
bloemen bloeien minder kleur
ze knakken voor het sterven
lucht verliest zijn geur
zaden zullen nooit meer lente erven
blauw klaart zomers helderheid
het zinderen is afgevlakt
kaalheid legt de schimmen bloot die
troosteloosheid er heeft opgeplakt
nog gehoorzaamt mij de wind
ze jammert vage klachten
regen stort in beken neer
droogte laat het leven wachten
ik ben de desolaat
leef mijn zinsbegoocheling
er is geen mens met wie ik praat
en spiegel mijn verovering
wil melker
17/07/2005
Reacties op dit gedicht
| *anneke van dijk*: | Zondag, juli 17, 2005 20:01 |
| de tweede versie is ook heel mooi en begrijp ik beter.... liefs, namasté, An |
|
| wil melker: | Zondag, juli 17, 2005 17:55 |
tweede versie.. ik ben de desolaat ik regeer weer over rotsen bergen zijn teloor gegaan dalen vol ontgoochelden idealen van hun glans ontdaan bloemen bloeien minder kleur ze knakken voor het sterven lucht verliest zijn geur zaden zullen nooit meer lente erven blauw klaart zomers helderheid het zinderen is afgevlakt kaalheid legt de schimmen bloot die troosteloosheid er heeft opgeplakt nog gehoorz |
|
| wil melker: | Zondag, juli 17, 2005 17:54 |
| remie: | Zondag, juli 17, 2005 16:52 |
| lucht je hart en het lucht op, praat , het beste wat je kunt doen, slechts dan zie je de bloemen weer in alle glorie, mooier als ooit tevoren...liefs Remie | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 17 juli 2005 | ||
| Thema's: | ||