De eeuwige dood
De eeuwige dood
De jongen liep,
hij ging naar school
wandelde terug
pakte zijn fiets
en reed naar zijn werk
Hij kwam weer terug
ging naar zijn kamer
zonder zijn ouders te zien
of ze maar te groeten
Hij zag niets,
niemand bestond in zijn ogen
Niemand zag ook hem..
Hij was maar een schim
van zijn eigen werkelijkheid
Reacties op dit gedicht
| Unimportant Death: | Donderdag, juli 28, 2005 04:06 |
| Het is idd voelbaar en eenzaam .. | |
| Mathilde: | Woensdag, juli 27, 2005 13:55 |
| kippenvel... voelbaar eenzaam. liefs, mathilde |
|
| Nemesis: | Woensdag, juli 27, 2005 13:23 |
Herkenbaar. Pijnlijk. Liefs, |
|
| sunset: | Woensdag, juli 27, 2005 13:17 |
| Erg zoiets. Voor hem, maar ook voor zijn omgeving. Tonend verwoord. Liefs / sunset |
|
| AMBER DESPOTRA: | Woensdag, juli 27, 2005 13:15 |
| echt heel erg mooi! Super! KUS. |
|
| *DientJ*: | Woensdag, juli 27, 2005 13:14 |
| heel mooi geschreven prachtig gedaan! xxx |
|
| Lievelingetje45: | Woensdag, juli 27, 2005 13:13 |
| Prachtig neergezet! Liefs |
|
Over dit gedicht
| Auteur: .rose | 
|
|
| Gecontroleerd door: fox_bert | ||
| Gepubliceerd op: 27 juli 2005 | ||
| Thema's: | ||