Onder een bankje
Onder een bankje midden in het riet.
Groeite plots statig één fiere vergeet-me-niet.
Met tere bloemetjes als een waterval.
Het bosje dat menig hartje stal.
Eén ieder die op het bankje zat.
Zowaar het bloempje eronder vergat.
Beschut voor zware wind en storm.
Zo kreeg het plantje zijn prachtige vorm.
Zelf koude vriestemperaturen, konden hem niet deren.
Maar daar kwam een zwaan met witte veren.
Plante zich pardoes op de vergeet-me-niet.
Wanneer ze weken later haar nest verliet.
Liepen 7 zwanenkinderen, met bloempjes op hun verenkleed.
De bloempjes van de vergeet-me-niet zoals je weet.
De stengels waren plat en gebroken.
Maar na een paar dagen zijn nieuwe blaadjes ontloken.
Nu pronkt het bosje weer statig en fier.
Maar liever toch geen zwanen meer hier.
Diane
Reacties op dit gedicht
| m@rcel: | Maandag, augustus 01, 2005 15:46 |
| wat een prachtif mooi gedicht heel mooi Liefs m@rcel |
|
| hiljaa: | Zaterdag, juli 30, 2005 21:42 |
| leuk neergeschreven! knufliefs--hiljaa-- |
|
| Dirk Hermans: | Zaterdag, juli 30, 2005 16:05 |
| een leuk en heerlijk gedicht liefs Dirk |
|
| moongirl1982: | Zaterdag, juli 30, 2005 09:51 |
| mooi geschreven, groet moongirl1982 |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Diane | 
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 30 juli 2005 | ||
| Thema's: | ||