Even vragen.
In de dageraad van het leven.
Waar ochtend mist openbreekt.
En de zon zijn stralen zal geven.
Heb ik naar een beetje hoop gesmeekt.
Vraag u daar in hemelen boven.
Beetje vriendschap, liefde die in waarheid telt.
Je moet me echt geloven.
Want ben moe, van werelds oorlog en geweld.
Vraag geen dingen die mezelf aanbelangen.
Alleen een stukje hoop voor elke mens.
Dat is mijn enig verlangen.
Mijn eigen vurige wens.
Dat wij allen geluk vinden.
In het samenzijn.
Dat elk ras en stand met elkaar zou binden.
Tot een eenheid, puur en rein.
Ik weet , en stel deze moeilijke vragen.
Maar het is echt van belang.
Daarom wou ik het er nog eens op wagen.
Want het is daar waar ik zo naar verlang.
Diane
Reacties op dit gedicht
| hiljaa: | Zondag, augustus 14, 2005 21:03 |
| ben je zeker dinsdag !!! danmoet ik niet werken joepie!!! knufliefs--hiljaa-- |
|
| m@rcel: | Donderdag, augustus 11, 2005 20:37 |
| heel mooi geschreven Liefs m@rcel |
|
| hiljaa: | Woensdag, augustus 10, 2005 21:20 |
| ieder van ons is geweld en oorlog moe denk ik! mooi verwoord knufliefs--hiljaa-- |
|
| Dirk Hermans: | Woensdag, augustus 10, 2005 20:21 |
| heel mooi liefs Dirk |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Diane | 
|
|
| Gecontroleerd door: ~Marina~ | ||
| Gepubliceerd op: 10 augustus 2005 | ||
| Thema's: | ||