Tegengif

Ik voel me weer verdrietig
Zo alleen achter gelaten
Weten ze wel wat ze me aandoen
Hebben ze dat wel in de gaten

Misschien zou ik niet moeten zeuren
Het zijn de lessen van het leven
En daar zo goed mogelijk mee omgaan
Is een heel belangrijk streven

Toch kan ik het echt niet helpen
Het doet me elke keer weer pijn
Dat net als ik denk: ik kan iemand vertrouwen
Het toch weer anders blijkt te zijn

Dat geeft me een klap
Die ik een tijdje blijf voelen
Zelfs als ze dan zeggen
Dat ze het niet zo bedoelen

Ik wil er niet eens meer over praten
Heb er de behoefte niet meer aan
Ik moet het zelf leren doen
Op eigen benen blijven staan

Maar zelfs als ik denk dat ik het goed doe
En geloof dat iemand van me houdt
Bega ik weer een grote vergissing
En gaat het onherroepelijk fout

Elke keer als ik me teleur laat stellen
Lijkt het net alsof er vergif naar binnen gaat
Dat doet pijn en het tast mijn hart aan
Als tegengif gebruik ik haat

Maar iedereen haten heeft geen zin
Het geeft alleen maar verdriet en spijt
En telkens als ik het tegengif gebruik
Raak ik een stukje van mezelf kwijt