~ stilte van eeuwigheid ~
~ stilte van eeuwigheid ~
lichtvoetig zijn de veren
sereen vleugelend in stijging
uit diepten van verlangen
gedragen op wind met zwijging
waar de luchtledigheid
achterkant van horizon raakt
en zilte vocht van inner
als goddelijk ambrozijn smaakt
wijl kwetsbaar naakt de ziel
zich van aards omhulsel bevrijdt
met alpha en omega der bron
versmelt tot stilte van eeuwigheid
Reacties op dit gedicht
| m@rcel: | Maandag, augustus 15, 2005 00:15 |
| schitterend mooi Liefs m@rcel |
|
| L.Bert: | Maandag, augustus 15, 2005 00:00 |
| Prachtige poëzie. Zie mijn mail. | |
| Annemieke van der Ven: | Zondag, augustus 14, 2005 23:34 |
| fantastisch mooi... Liefs Annemieke |
|
| scientist: | Zondag, augustus 14, 2005 23:22 |
| Subliem vind ik. Oeps... bevrijdt... doet niets af aan de kwaliteit van dit gedicht hoor. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: maria | ||
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 14 augustus 2005 | ||
| Thema's: | ||