Moeilijk om dit alles te begrijpen,
maar de tijd zal het rijpen.
Vrijdag van de dokter gehoord,
alles is niet goed aan boord.
Het gevoel van,heb ik dat,
hou dan maar eens het rechte pad.
Vooral de vrienden om je heen,
houden je een beetje op de been.
Je hebt dan zoveel vragen weer,
waarom ik toch telkens weer.
De moed zakt je in je schoenen,heb nu niemand om te zoenen.
Was mijn man nu maar hier,
we hebben altijd zo'n plezier.
Maar hoe zal het nu zijn,
mij krijgen ze niet zo vlug klein.
Kan mijn man dit alleen aan,
hij laat zich niet zo vlug verslaan.
Maar een keer houdt het op,
iedere keer weer die strop.
Dat strakke gevoel in je nek,
soms denk je ,ik word gek.
Ik zal er voor vechten elke dag,
of huilen ook nog niet mag.
Dat lukt gwoon niet meer,
naar elke keer die domper weer.
Op gewekt en blij gaan we er voor,
want daar leven we tenslotte voor.

1993 Fredie