liep als een vreemde langs hem heen
hij zag de dagen korter worden
merkte hoe je lach verdween
las verwijdering in je woorden
liep als een vreemde langs hem heen
je handen waren warm
maar spraken zich niet uit
verkrampten bij het strelen
op jouw manier over zijn huid
jullie hebben in de zon gezeten
wolken dromend in het blauw
je lichaam kon maar niet vergeten
hoe vaak hij, jou hebben wou
je was een kind en dacht te spelen
aandacht geven en dan gauw
een geheimpje delen als zo velen
de schuld legde hij gewoon bij jou
jaren heb je moeten zwijgen
je angsten werden veel te groot
ontsnapte geestelijk aan zijn hijgen
terwijl je deed wat hij gebood
je leert nu duidelijk te leven
droomt geen kleuren meer als toen
langzaam ga je weer jezelf geven
je glimlacht want er is nog veel te doen
wil melker
23/08/2005
| Mathilde: | Dinsdag, augustus 23, 2005 16:43 |
| pffff.... pijnlijk herkenbaar maar zo mooi verwoord! liefs, mathilde |
|
| Willemijn V.: | Dinsdag, augustus 23, 2005 15:29 |
| Anders dan anders, maar ook heel mooi! Liefs, Willemijn |
|
| hiljaa: | Dinsdag, augustus 23, 2005 15:27 |
| prachtig verwoord! knufliefs--hiljaa-- |
|
| Marjolein.: | Dinsdag, augustus 23, 2005 15:13 |
| Prachtig geschreven. Heftig verhaal. Poeh. Liefs, Marjo. |
|
| Niniki: | Dinsdag, augustus 23, 2005 14:45 |
| phoe......... knuffie Niniki |
|
| remie: | Dinsdag, augustus 23, 2005 13:58 |
| heftig....liefs Remie | |
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: fox_bert | ||
| Gepubliceerd op: 23 augustus 2005 | ||
| Thema's: | ||