herinner me het glooiend geel
herinner me het glooiend geel
ik herinner me het glooiend geel
waar jij zo open was, nog heel
waar ik jou bloemen bracht
die ons wekten met hun pracht
de druiven bleken wranger
dan hun rode kleur beloofde
we waren zo verliefd dat we
nog in elkaar geloofden
ik heb je niet gezien
toen je mijn tranen droogde
je hebt mijn hand gepakt
toen drank mijn pijn verdoofde
de wijngaard is verwilderd
de helling minder geel
je blijft voor mij een vreemde
die ik helaas met velen deel
wil melker
25/08/2005
Reacties op dit gedicht
| remie: | Donderdag, augustus 25, 2005 14:30 |
| heel mooi dicht,zit veel gevoel in, druiven zijn over het algemeen toch lekker zoet...liefs Remie | |
| Mig: | Donderdag, augustus 25, 2005 14:14 |
| Wil..wow..al zijn de druiven wranger en niet meer zo rood..het blijft een pracht van een geel.. gedicht...Mig. | |
| hiljaa: | Donderdag, augustus 25, 2005 14:04 |
| weer zeer mooi verwoord! knufliefs--hiljaa-- |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 25 augustus 2005 | ||
| Thema's: | ||