zag schaduwen verschieten
zag schaduwen verschieten
je kwam binnen
ik zag schaduwen verschieten
de kamer lichtte op
vrouwen leken ronder
nog zachter in benadering
de mannen stopten hun vergadering
je liet de gastvrouw blozen
lachte het gezelschap toe
je ogen glansden maar je stem klonk moe
we wisten dat je lichaam
niet meer wilde, merkten
dat je geest nog ongebroken was
zagen hoe je handen trilden
toen je op haar de proost uitbracht
zij wist dat jij haar laatste koning was
wil melker
04/09/2005
Reacties op dit gedicht
| Jirne: | Maandag, september 05, 2005 02:37 |
| Prachtig gedichtje, Wil. Echt genieten! Groetjes, Jirne |
|
| Mathilde: | Zondag, september 04, 2005 22:53 |
| mooi, rakend! liefs, mathilde |
|
| J.H. Vergne: | Zondag, september 04, 2005 22:35 |
| prachtig emotie uitgebeeld groetjes en bedankt voor je email, heel leuk |
|
| Klaes: | Zondag, september 04, 2005 19:11 |
| tres bien monsieur Groet/Klaes |
|
| sergev2005: | Zondag, september 04, 2005 19:10 |
| Graag gelezen gedicht, Groetjes, Serge |
|
| Lia : | Zondag, september 04, 2005 17:31 |
| je ziet ze vliegen... (grapje...).. mooi dicht van je Wil.. knuf.. | |
| Diane: | Zondag, september 04, 2005 16:47 |
| Diane: | Zondag, september 04, 2005 16:47 |
| Mooi, ontroerend gedicht. Liefs Diane | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 04 september 2005 | ||
| Thema's: | ||