dromerig
Nu ik dromerig en in een sfeer
van duizend zaligheden verkeer
zou ik voor altijd willen slapen
mijn laatste adem gebruiken
om de kaars voor altijd te doven
ik strijk de lakens uit hun plooi
dim het licht wat in mijn ogen brand
het hart klopt angstig en tikt sneller
dan de klok
alles is nu éénder, in een sfeer
van een lavendelachtige rust
breek ik door de muren
wat mij nog van het duister scheid
Reacties op dit gedicht
| m@rcel: | Vrijdag, september 09, 2005 14:11 |
| Prachtig mooi geschreven heel,heel mooi Knuff/liefs je broertje m@rcel |
|
| Jan Schaap: | Vrijdag, september 09, 2005 12:55 |
| "nu ik dromerig en in een sfeer van 1000 zaligheden verkeer" , super dit! groet |
|
| L.Bert: | Vrijdag, september 09, 2005 12:55 |
| Heel mooi gedicht. Let op het onjuist gebruik van het woord "wat", zoals dim het licht DAT in mijn ogen brandt. | |
Over dit gedicht
| Auteur: elze | 
|
|
| Gecontroleerd door: maneschijn | ||
| Gepubliceerd op: 09 september 2005 | ||
| Thema's: | ||