weer leven
waar de stilte slopend is
en woorden alleen maar pijn doen
is de warme troost van een arm
ondenkbaar in mijn hoofd
maar een lichaam tegen
dat van mij, de liefde in mijn dromen
maar het liefste was ik toch alleen
dan deed het minder zeer
vertrouwen, dat was er lange tijd niet meer
nu wil ik wel weer geven
durf ik opnieuw voor mijzelf te gaan
wil ik wel weer samen
- wens ik weer echt te leven
Reacties op dit gedicht
| Cora (zij): | Dinsdag, september 13, 2005 12:41 |
| Mooi gedaan, je wens zal uitkomen, zeker. knuff, |
|
| ~bengel~: | Dinsdag, september 13, 2005 12:13 |
| mooie woorden in dit gedicht groet bengel |
|
