nevelen zonder grenzen
terwijl langzaam het licht verdwijnt
sta ik in de velden te kijken
naar dunne nevelen
die drijven mysterieus
in een landschap zo kleurloos
dat alles vervaagt
tot zwart en
grijzig wit
de nacht is vol van dromen
en zoals ik daar sta overvalt
de slaap mij in stille rust
geluiden dragen ver
op deze eindeloze vlakte
waar ik middelpunt ben
maar toch ook niet
omdat grenzen niet meer bestaan
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: ike | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 15 september 2005 | ||
| Thema's: | ||