Mijn kop is aan het tollen,
m'n gedachten lijken door m'n hoofd te hollen.
Het doet me pijn in m'n maag,
geen echte pijn, maar wel heel vaag.

M'n hoofd geeft me geen rust,
het word me niet gegund.
Ik voel me totaal uitgeblust
en dan nog wel zwaar onverdund.

Die rust vind ik wel bij een vrouw,
zij is degene waar ik zo van hou.
Zonder haar voel ik me leeg.
Als uit te wissen met een veeg.

Maar m'n gedachten tollen door;
zou zij hetzelfde voelen?
Ik zit nu op een dood spoor,
ik zou m'n gevoel weg willen spoelen.

Het verbaasd me niet,
ze zal niet hetzelfde voelen.
Als ze zegt, dat ze om me geeft;
zal ze dat anders dan ik bedoelen.

Ik ben ook niet anders gewend,
altijd was ik al 'alleen'.
Ik heb niet anders gekend,
het gaat niet anders dan voorheen.

Je hoeft niks te zeggen,
ik hou me wel stil.
Er valt toch niks uit te leggen,
tenzij je (naar mijn idee onmogelijk) anders wil.

M'n kop is aan het tollen,
mijn gedachten lijken door m'n hoofd te hollen.