alles wat ik niet wil zien
ik ben moe van vluchten
altijd achterom kijken
met ogen vol verdriet
de eenzaamheid
die als een mantel
om mij heen sluiert
diep donkerzwart
duister als de nacht
ik ben te moe
om nog vast te houden
aan de kracht van toen
de scherven zijn zo zwaar
van alle dromen
die ruw kapot gevallen
in mijn verdriet
een houvast waren
maar nu laat ik ze achter
maak mijn sluiers los
en draai me om naar jou
ik ben zo bang
dat ik ten onder ga
aan alles wat ik niet
onder ogen durf te zien
Reacties op dit gedicht
| Nemesis: | Dinsdag, september 20, 2005 23:38 |
Niemand reageert op een gedicht dat verstillend mooi is en de pijn draagt van iets ongrijpbaar groots. Werp uwer mantel af en adem vrij. Het is je zo gegund... |
|
Over dit gedicht
| Auteur: ike | 
|
|
| Gecontroleerd door: benji | ||
| Gepubliceerd op: 20 september 2005 | ||
| Thema's: | ||