Huisman
Zorgvuldig koerst hij om de knoopjes heen
druk en stoom op de ongewenste vouwen
Klaagt hij, neuriefluitend steen noch been
het geeft hem vaste grond en vertrouwen
De vierkantige stukken kan hij wel dromen
zakdoeken, washandjes om erin te komen
Het ijzer zet zich gewillig naar zijn hand
vlakt de kaart van het bergachtig land
Hij regeert, tiranniseert met mededogen
brandt zijn onderarmen licht gebogen
de wereld lijkt weer plat en ongelogen
verlicht en opgetogen in zijn ogen
druk en stoom op de ongewenste vouwen
Klaagt hij, neuriefluitend steen noch been
het geeft hem vaste grond en vertrouwen
De vierkantige stukken kan hij wel dromen
zakdoeken, washandjes om erin te komen
Het ijzer zet zich gewillig naar zijn hand
vlakt de kaart van het bergachtig land
Hij regeert, tiranniseert met mededogen
brandt zijn onderarmen licht gebogen
de wereld lijkt weer plat en ongelogen
verlicht en opgetogen in zijn ogen
Reacties op dit gedicht
| sunset: | Dinsdag, oktober 04, 2005 11:03 |
| Ironie? Hm ... Hoogstens een beethe satirisch ;=). Maar voor de rest ... *Opgestoken duim*. Liefs, sunset |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Stanislaus Jaworski | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 04 oktober 2005 | ||
| Thema's: | ||