Daar zit ik dan weer, in dat hoekje op die grond.
Onverdraaglijke levensbeperkingen.
Pijnlijke herinneringen en opgekropt verdriet.
Zoveel kwellende dingen overvallen me.
De bekende nachtmerrie heeft zich weer eens herhaald.
Nee, met rust laten doet het me blijkbaar niet.

Alsjeblieft niet weer die tranen.
Spaar me de angst die me zo graag achtervolgt.
Toekomst, heden en verleden.
Maar ook altijd die confrontatie met mezelf.
Verdriet door alweer diezelfde stomme reden.
Dat eigenlijk vooral.

Mijn ongewenste gedrag is me bekend.
Ik weet precies wanneer het mij gaat overnemen,
en toch raak ik nooit aan deze zielsvernietiging gewend.
Ik ga door het leven met het verbergen van mezelf achter een masker.
Vervloek mijn frustrerend hatelijk schijnheilige lach.
Ja, verlegenheid neemt mij over, altijd en iedere dag.