kringelt traag herinnering
kringelt traag herinnering
druppels aan het glas
een sigaret ligt nog te smeulen
ik peins en merk nu pas
hoe stil het was, de rook
ze kringelt traag herinnering
vervliegt dan blauw in
vluchtigheid naar morgen
de stank is grijs vandaag
in stugge stilte
schreeuwt de tegenstand
ruzies worden ongehoorde
monologen er is geen open hand
we dwalen in de tijd
mijden elkaars ogen
bang daarin te zien wat
ons hart niet wil geloven
wil melker
25/10/2005
Reacties op dit gedicht
| psych: | Woensdag, oktober 26, 2005 16:36 |
| ja echt .. prachtig en sprekend gedicht....puur gevoel wat jij hier neerzet laifs,,elze |
|
| Mathilde: | Dinsdag, oktober 25, 2005 20:08 |
| bij de laatste strofe schieten de tranen in mijn ogen... liefs, mathilde |
|
| Marjolein.: | Dinsdag, oktober 25, 2005 18:13 |
| Poeh. En dat staat hier dan even. Verbazingwekkend hoe jij mij steeds weet stil te krijgen door je dichtkunst. (Op de een of andere manier leest het rustig, en 'relaxt'.) Liefs, |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: benji | ||
| Gepubliceerd op: 25 oktober 2005 | ||
| Thema's: | ||