Bedankt om mijn depressieve toestanden op te vangen,
Ik dacht dat deze nu definitief achter ons lagen …..
maar blijkbaar niet.
Ik voel me alsof ik al es 90 jaar geworden ben en alles moet overdoen,
Ik sta stil in een dol ronddraaiende maatschappij en dit aanzien maakt me draaierig en moe,
Ik kan niet meer mee …
Mijn stille wereld staat ommuurd middenin deze maatschappij. Met vensters gericht op een maatschappij waar mensen zorgeloos plezier maken, en soms drukdoende zijn om de “volgens hen” zorgen die “hun” maatschappij teistert.
En dan kijken ze me toe, zich afvragend waarom deze obstakels mij niet aanzetten tot bewegen… het zijn voor mij onbelangrijke dingen.
Ze begrijpen niet dat alles in mijn wereld dood is, het enige dat leeft is de herinnering aan mijn gestolen kind…
Ze wordt elke dag levendiger en levendiger.