DE SLUIERS VAN DE SCHEMER RAKEN
De sluiers van de schemer raken.
Ik word niet wakker meer.
Ik heb het leven uitgeteld.
Herrie schreeuwt vergelding
in dromen over ruzie en geweld.
Ze laten koppen rollen,
omdat diep van binnen
iets beschadigd is waardoor
de strijd moet weer beginnen.
Ik wil ontwaken.
De bomen en de hemel zien.
De sluiers van de schemer raken,
kijken of ik deze dag verdien.
Ik kus de eerste zonnestralen
verliefd van je gezicht.
Jij laat je handen koesterend dwalen,
we vrijen teder in het nieuwe licht.
Zo open voor elkaar.
Oorlog achter groene schermen.
Dromen komen klaar
terwijl er mensen kermen.
wil melker
10/10/2001
Reacties op dit gedicht
| Steven Vermeulen: | Vrijdag, oktober 12, 2001 09:38 |
| ik geniet met je mee, dit roept om meer ! |
|
| : | Woensdag, oktober 10, 2001 23:46 |
| Een prachtig gedicht versluierd met kleine deeltjes van je jezelf...dank je Wil t'is elke keer weer genieten. Liefs Elly xxx |
|
| Albrecht Paul Sanders: | Woensdag, oktober 10, 2001 15:20 |
| 'de strijd weer moet beginnen' zou hier logischerwijs moeten staan. Het geweld in je hoofd van dromen en herinnering, het weten van geweld op vele plaatsen maakt een vrijpartij navrant en tegelijk een heilige offergang. Je hebt een kermende mens in je armen, je bent het zelf... IJzersterk laatse couplet! |
|
| Zeeroosje: | Woensdag, oktober 10, 2001 09:24 |
| Zo is het leven Wil, Wij zijn hier gelukkig hebben eten in overvloed en ergens anders gaan er mensen dood door honger, geweld of ziekte. Mooi omschreven. Vele groetjes Roosje | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 10 oktober 2001 | ||
| Thema's: | ||