Nog niet gewend
Nog niet gewend
Denk eens terug aan die tijd
Dat wij samen lagen in het gras
En hoe jij zei dat alles zou blijven
En dat ik voor jou de enige voor jou was
En ik weet ook wel
Dat deze gevoelens zullen niet blijven
Maar denk eens aan wat wij hadden
En wat we nog zullen krijgen
Maar bedenk dan ook
Wat je hiervan zou willen missen
Heb je je ooit werkelijk afgevraagd
Of we ons eigenlijk kunnen vergissen
Over liefde hoef ik niet meer te denken
En pijn heb ik ook genoeg gekend
Maar zeg dat je mij nooit zal verlaten
Wat aan het gevoel van eenzaamheid ben ik nog altijd niet gewend
Denk eens terug aan die tijd
Dat wij samen lagen in het gras
En hoe jij zei dat alles zou blijven
En dat ik voor jou de enige voor jou was
En ik weet ook wel
Dat deze gevoelens zullen niet blijven
Maar denk eens aan wat wij hadden
En wat we nog zullen krijgen
Maar bedenk dan ook
Wat je hiervan zou willen missen
Heb je je ooit werkelijk afgevraagd
Of we ons eigenlijk kunnen vergissen
Over liefde hoef ik niet meer te denken
En pijn heb ik ook genoeg gekend
Maar zeg dat je mij nooit zal verlaten
Wat aan het gevoel van eenzaamheid ben ik nog altijd niet gewend
Reacties op dit gedicht
| Albrecht Paul Sanders: | Woensdag, oktober 10, 2001 13:11 |
| Het is een wanhopig pleidooi, Joyce. Je probeert die ander zijn/haar vertrek te bezweren, alsook je eigen eenzaamheid. Je lijkt op het eind genoegen te willen nemen met een korstje: geen liefde, geen pijn, wel jouw gezelschap. Je wil de deur openhouden. En dan vraag je effe vlug om een 'nooit'! Dat is wat veel, in deze omstandigheden. Het is een mooi gedicht, leest als een brief die ik nooit zou willen schrijven of krijgen... Liefs |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Joyce | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 10 oktober 2001 | ||
| Thema's: | ||