Statig en vrij in mijn doen er zijn nachten bij steile oeversmaar breed het water waar ik me kan zettensterren zoeken mij in ‘t donker alsof ze op mij moeten letten soms sterft een wereld, geboren wordt ergedachtegang gaat verder dan mijn eigen ikwaterdruppels springen op alsof ze lucht willen geven, voordat ik stik het voelt als feniks te herrijzenstatig en vrij in mijn doen ik leun de stam en laat er tranende nacht ze waakt, en ik verzoen willem