Een hand op m'n schouder...
Ik kruip stilletjes weg
in een hoek van m'n kamer plof ik neer..
Men hoofd in men armen gesloten,
men benen opgetrokken..
Daar zit ik dan
huilend...
Niemand die dit ziet of weet
Niemand die er zich iets van kan aantrekken.
Maar dan... Plots voel ik een hand op m'n schouder.
Ik kijk om me heen,
niemand te zien...
Ik kijk raar op.
Zou het misschien iemand zijn van hierboven?
Iemand die van me houdt en me mist?
Is het iemand die om me geeft?
Of is het iemand die er altijd voor me is?
Reacties op dit gedicht
| Longo Ornella: | Vrijdag, december 02, 2005 19:22 |
| Het is iemand die om je geeft, het is iemand die er voor je is en altijd al is geweest! Daar ben ik van overtuigd! Sterkte! |
|
| Romi : | Zondag, november 27, 2005 22:16 |
| Mooi hoor..Je mams zal in ieder geval altijd achter je staan..ze is bij je meis! Knuffel,, |
|
