woorden stoepten als tegels
woorden stoepten als tegels
ik zag je gezicht
in begrijpen
je voelde mijn reiken
naar steun
je handen zijn open
met een arm om me heen
zijn we langs stralen gelopen
daar waar de zon voor ons scheen
we hadden geen doel
maar woorden
stoepten als tegels
en vormden het pad
we hebben alles gehad
in zinnen zijn we vergeten
wat we hoorden te weten en zijn
daarmee klaar jullie bekijken het maar
wil melker
30/11/2005
Reacties op dit gedicht
| Mathilde: | Woensdag, november 30, 2005 22:01 |
| zo bijzonder weer... roept een heel apart gevoel op! liefs, mathilde |
|
| Cora (zij): | Woensdag, november 30, 2005 15:38 |
| mooi dit.... liefs, |
|
| Janette Scharenborg: | Woensdag, november 30, 2005 13:33 |
| heel gevoelig gedicht, prachtig geschreven veel liefs Janette |
|
| lommert: | Woensdag, november 30, 2005 10:53 |
| langs stralen gelopen...het opzoeken...zo vertaal ik het voor mezelf;)...prachtig gedicht. willem |
|
| pluk de sterren: | Woensdag, november 30, 2005 10:30 |
| ja mooi weer, groetjes | |
| hiljaa: | Woensdag, november 30, 2005 09:40 |
| prachtige tittel en gedicht! zinnen in straten doorbroken door zebrapaden zijweg gevonden doch wegwijzer geschonden in levensdagen wil ik me vermaken levensecht is onze weg in dorpen of steden doch druk verkeer vermeden (door jou tittel kreeg ik deze ingeving!) knufliefs--hiljaa-- |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: bieke | ||
| Gepubliceerd op: 30 november 2005 | ||
| Thema's: | ||