Als een vogeltje in een te kleine kooi

Moest ze veel te lang op haar vrijheid wachten

Ze likt haar vleugeltjes weer mooi

En komt op andere gedachten

De wereld lijkt zo ondoorzichtig en groot

Angstig denkt ze aan haar oude leventje, zo veilig en voorspelbaar

ze vliegt en stapt maar haar pootjes lijken van lood

ze piekert en zucht… och had ik maar..

maar de energie is sterk en het ligt niet in haar macht

om haar levensdoel nog langer te negeren

en ze voelt ook de kracht, de zekerheid dat er iets heel moois op haar wacht

maar ze is jammer genoeg te veel bezig met de angst zich te bezeren

ze vliegt nog steeds niet onbevangen en vrij het arme ding

ze beseft nog steeds niet dat er niets aan de hand is

en dat ze achteraf ziet dat alles als vanzelf ging

alleen het geloof in haarzelf is een gemis