samen maakten we weer bloot
samen maakten we weer bloot
ik had je aangekleed
met ogen uit mijn voorraad
hemeltergend blauw
warmte vragend voor de kou
je was anders in beweging
verbaasde me compleet
vroeg me of ik meeging
ik was nog niet gekleed
pelde laag na laag mijn
eigen oordeel en gewoonten
helder werd mijn blik
schoonde zo mijn eigen ik
ik zocht je deur na deur
verruimde zo mijn geest
je verkeerde aan een horizon
waar niemand was geweest
ik vond je naakt
mijn handen zijn verdwenen
samen maakten we weer bloot
waar jij in was verschenen
wil melker
07/12/2005
Reacties op dit gedicht
| Klaes: | Woensdag, december 07, 2005 20:55 |
| beeldend erg verfijnd groet/klaes |
|
| lommert: | Woensdag, december 07, 2005 20:07 |
| en zo blijft er in ons leven dat verassings element;) willem |
|
| Don Gallo: | Woensdag, december 07, 2005 19:13 |
| sow,dit is echt goed gewoon, gegroet, |
|
| m@rcel: | Woensdag, december 07, 2005 19:02 |
| prachtig Liefs m@rcel |
|
| Cora (zij): | Woensdag, december 07, 2005 18:48 |
| wat maakt het uit dus.... |
|
| Cora (zij): | Woensdag, december 07, 2005 18:47 |
| maakt het uit ;-) | |
| remie: | Woensdag, december 07, 2005 18:21 |
| uitkleden dus ....liefs Remie |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: maneschijn | ||
| Gepubliceerd op: 07 december 2005 | ||
| Thema's: | ||