| Steven Vermeulen: | Vrijdag, oktober 26, 2001 11:07 |
| mooie liefdesverklaring... | |
| pramodah: | Donderdag, oktober 25, 2001 23:13 |
| ik gaf je bloemen en je bloosde alle sterren uit het het firmament.......... dat vind ik nu juist zo een prachtige zin !!!!!! maar je moet hem natuurlijk begrijpen....... |
|
| ilona krijgsman: | Donderdag, oktober 25, 2001 21:23 |
| Cathje ik ben het helemaal met je eens...ik heb Paul ook al een mail gestuurd....ieder zijn eigen denkwijze...maar soms kan het heel erg storend....een keer op de vingers tikken...kan er mee door maar je moet niet aan de gang blijven..dan is er nog maar een optie.....het vtje uit vinken...dan hebben we er geen last meer van....en Wil...een heerlijk gedicht is dit in al zijn vormen en taalkeuze.....liefs Ilona | |
| catharina: | Donderdag, oktober 25, 2001 20:00 |
| lieve paul, misschien wil je het gedicht overdoen?je lijkt met weinig tevreden...jammer hoor...hiermee neem je veel leesplezier weg bij anderen... ik denk dat je je energie liever in eigen gedichten kunt steken dan die van anderen zo te bekritiseren...want zo kom je wel over dat is mijn bescheiden mening...je mag je eigen mening hebben maar hou het dan ook leuk..ik zie steeds een bezwerend vingertje erbij....dat is niet erg prettig:-) het mooie van gedichten lezen (vind ik zelf) is d |
|
| Albrecht Paul: | Donderdag, oktober 25, 2001 11:23 |
| Dit is weer zo beeldrijk krachtig! Wat romantisch, ook. Die bloemen mogen dan wel een natuurlijk element zijn in een omgeving van beton en staal, maar daarom moet je niet doorgaan met sterren en firmament. Niemand weet iets van de nacht, trouwens in dit gedicht. Maak iets met 'bloosde de andere reizigers van het perron' of 'bloosde de treinen uit de rails'. Het firmament mag de overkapping zijn. Eindig met: 'Toen heb ik jou gekozen', dan blijft het momentaan. |
|
| Auteur: wil melker | ||
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 25 oktober 2001 | ||
| Thema's: | ||