Winter
Winter.
Witte winter.
Wit-zwart-witte winter van
vorstelijke sneeuw,
donkere houten
en stijfbevroren beddelakens.
Je rokende schoorstenen wijzen walmend
naar nieuwe vrachten sneeuw.
Je donkere stammen huiveren
naakt bijeen:
hun nu stakerige armen
steken strepen
tegen de zwangere grijs-gore wolken.
Een zwarte vogel schreeuwt
vanaf een zwarte tak.
"Winter", schreeuwt hij.
Reacties op dit gedicht
| wolkie: | Donderdag, december 29, 2005 13:48 |
| Heel mooi geschreven | |
| druppeltje: | Donderdag, december 29, 2005 13:34 |
| prachtig beeld hier neergezet liefs |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Huub Hoek | 
|
|
| Gecontroleerd door: maneschijn | ||
| Gepubliceerd op: 29 december 2005 | ||
| Thema's: | ||