Hier lig ik dan wakker van verdriet,
Slapen dat gaat deze avond niet.
Ik ga onder grote stress gebukt,
Ik voel me echt enorm mislukt.

Die leraren hadden beter moeten weten,
Nu kan ik mijn opleiding wel vergeten.
Die herkansingen vergeet het maar,
Één week is te kort voor het herkansen van een halfjaar.

Mijn ouders zullen wel kwaad worden weer zit het niet mee,
Met tranen in mijn ogen kijk ik maar even tv.
Ik hoor mijn broer stil fluisteren in de nacht,
Hij fluistert iets tegen zijn vriendin ik versta het niet, het is te zacht.

Was ik maar als hem, bij hem ging alles goed,
Mijn broer lukt alles wat hij ook maar doet.
Ik rol me strak in mijn deken het word nu toch wel erg koud,
Was ik maar mijn broer dan had ik iemand die van me houdt.

Dat was dan een lichtpuntje in mijn leven,
Iemand die ik al mijn liefde zou kunnen geven.
Kon ik maar gaan slapen dan was alles goed,
Want in mijn dromen beslis ik zelf wie wat doet.

Daar heb een grote liefde, kinderen en een baan,
Er is in mijn droom niemand die mij in de kou zou laten staan.
Dit is mijn eerste echte gedicht,
Gelukkig nu vallen mijn ogen een beetje dicht.

Slapen geeft mij een vrolijk gevoel,
Iemand die het zelfde meemaakt weet wat ik bedoel.
Nu ben ik dadelijk van de realiteit ontsnapt,
En morgen hopelijk wat opgeknapt.