Tranen vallen uit de hemel.
De hemel huilt tranen, het brand in mijn huid
Het bliksemt fel en de donder schreeuwt het uit
De bomen buigen diep als ik langs kom lopen
Bloemen verwelken en gaan niet meer open
De zonnestralen zijn te zwak, ze verliezen het van de nacht
Donkere wolken komen eraan, niets dat meer naar me lacht
Ik wil bij je zijn en je niet meer loslaten
Het steekt in mijn hart, je hebt me verlaten
Is er nog een kans dat we het weer proberen
Ik mis je elke dag weer, laat me hier niet op teren
Liefs Monique
Het bliksemt fel en de donder schreeuwt het uit
De bomen buigen diep als ik langs kom lopen
Bloemen verwelken en gaan niet meer open
De zonnestralen zijn te zwak, ze verliezen het van de nacht
Donkere wolken komen eraan, niets dat meer naar me lacht
Ik wil bij je zijn en je niet meer loslaten
Het steekt in mijn hart, je hebt me verlaten
Is er nog een kans dat we het weer proberen
Ik mis je elke dag weer, laat me hier niet op teren
Liefs Monique
Reacties op dit gedicht
| Ton Rijkers: | Maandag, oktober 29, 2001 21:03 |
| Een erg gevoelig gedicht Monique. Ik weet uit ervaring hoe zoiets voelt. Hartelijke groeten Ton Rijkers |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Monique | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 29 oktober 2001 | ||
| Thema's: | ||