Gebroken spiegel, in duizend stukken
ik wilde me beheersen, maar het ging niet meer lukken
mijn hele kamer ligt overhoop
alles wat kon breken heb ik stuk gegooid
zo ook mijn spiegel, nu hoef ik mezelf nooit meer te zien
en dalijk nog de ramen, heel misschien

Eerst wil ik schreeuwen, huilen, bloed
want het gaat even helemaal niet meer goed
ik heb me te lang opgesloten, het moet er nu uit
maar nogsteeds ben ik te verward voor een simpel besluit.


De spiegel kijkt me nogsteeds verwijtend aan, alle bebloedde scherven
Ik hoor weer de schrreuwende stem die vanmiddag tegen me zei dat ik me voor de outo moest werpen
de hele weg naar school zit ik gevangen in mijn hoofd
totdat het geschreeuw van echte mensen mijn trance wordt verdoofd
fluisterend roep ik om mijn engel, ik voel me zo alleen
alsjeblieft, ik smeek je, help me, waar moet ik heen..

De gebroken spiegel ligt nog in al haar wraakzucht op de grond
ze heeft me een kus gegeven, het bloed loopt nog langs mijn mond
en over mijn armen, ik voel het stromen
de spiegel schreeuwd van haar wraak, in mijn dromen
ze zegt dat ik nooit van mezelf zal worden verlost
en dat ik zal sterven van de eeuwige dorst
naar dat mensen me geloven, me zien staan, me lief hebben

maar ook dat nooit meer iemand op me zal letten

en ik dus niet langer achterom hoef te kijken
en me niet meer erger aan al die mensen die me doelbewust ontwijken

zonder schuldgevoel kan bloedden onder mijn mouwen
en houden van mensen die ook van mij houden

Als dat mogelijk is

Houden van dat meisje waarvan je haar bestaan niet wist.