Ik had het werkelijk gedaan
Is het zo onzichtbaar..
Dat ik je nodig had..
Was het zo'n last..
en ben je me helemaal zat?
Dwong ik je tot dingen..
Die je eigelijk niet wilde doen..
Wat je allemaal opgeeft..
Voor een beetje poen..
Je zal het nooit weten..
Want dit was de laatste keer.
Dat je me behandeld alsof ik niet besta.
Er komt hierna niets meer.
Ik had het werkelijk gedaan
Was zelfs bij je komen wonen
In een stad waar ik niet hoor
Alleen voor onze dromen.
Heb ik nu eindelijk mijn zin?
Nee dat is niet waar
Mijn hart breekt ook
Misschien vind je dat raar.
Je hoeft je nu niet meer te schamen
En mijn vragen compleet te negeren
Als je vrienden erbij staan
En je woorden omkeren
Je hoeft niet meer te bellen
Om te zeggen dat je weer moet gaan
Had me dan jaren geleden
Buiten die deur laten staan
Je hoeft niet meer van me te houden
Weet niet eens of je dat nog doet
Ga maar stampen op muziek
Dat doet je veel meer goed.
Ik voel me onzichtbaar
Niet begrepen door jou
Terwijl ik verwachtte
Dat jij mij wel begrijpen zou
Dat je zou voelen
Dat het fout ging
Dat je zou weten
Dat zulke misplaatste laatste woorden de laatste zouden zijn...
Dus vergeet onze mooie dromen
Vergeet ons verleden
Vergeet mijn lach
Vergeet onze liefde
Vergeet hoe mijn ogen kijken elke keer als ik je zag..
*ik kom hier al jaren op site, lezen van prachtige gedichten. Dit gedicht heb ik vandaag zelf geschreven voor iemand die ik niet kan begrijpen en ik wilde het ook eens delen*
Gr. Wendy
Dat ik je nodig had..
Was het zo'n last..
en ben je me helemaal zat?
Dwong ik je tot dingen..
Die je eigelijk niet wilde doen..
Wat je allemaal opgeeft..
Voor een beetje poen..
Je zal het nooit weten..
Want dit was de laatste keer.
Dat je me behandeld alsof ik niet besta.
Er komt hierna niets meer.
Ik had het werkelijk gedaan
Was zelfs bij je komen wonen
In een stad waar ik niet hoor
Alleen voor onze dromen.
Heb ik nu eindelijk mijn zin?
Nee dat is niet waar
Mijn hart breekt ook
Misschien vind je dat raar.
Je hoeft je nu niet meer te schamen
En mijn vragen compleet te negeren
Als je vrienden erbij staan
En je woorden omkeren
Je hoeft niet meer te bellen
Om te zeggen dat je weer moet gaan
Had me dan jaren geleden
Buiten die deur laten staan
Je hoeft niet meer van me te houden
Weet niet eens of je dat nog doet
Ga maar stampen op muziek
Dat doet je veel meer goed.
Ik voel me onzichtbaar
Niet begrepen door jou
Terwijl ik verwachtte
Dat jij mij wel begrijpen zou
Dat je zou voelen
Dat het fout ging
Dat je zou weten
Dat zulke misplaatste laatste woorden de laatste zouden zijn...
Dus vergeet onze mooie dromen
Vergeet ons verleden
Vergeet mijn lach
Vergeet onze liefde
Vergeet hoe mijn ogen kijken elke keer als ik je zag..
*ik kom hier al jaren op site, lezen van prachtige gedichten. Dit gedicht heb ik vandaag zelf geschreven voor iemand die ik niet kan begrijpen en ik wilde het ook eens delen*
Gr. Wendy
Reacties op dit gedicht
| manik: | Donderdag, januari 12, 2006 17:55 |
| Fijn dat je dit wilde delen door een gedicht. Begrijpen een groot woord en moeilijk. NU denk ik voort dat als ik mezelf begrijp het een ander niet hoeft te doen . Begin maar iets nieuws en wens je geluk in dit nieuwe jaar .Groetjes Hennie |
|
| Reiger: | Donderdag, januari 12, 2006 15:47 |
| Prachtig droefmooi geschreven.... | |
| -FaAntJe-: | Donderdag, januari 12, 2006 15:35 |
| Goed plan om dit te delen,..hij is te mooi om te laten liggen;) Ga zo door!! Liefs,.. Faantje |
|
| jessica: | Donderdag, januari 12, 2006 14:36 |
| super gedicht!!! | |
Over dit gedicht
| Auteur: Wennup | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 12 januari 2006 | ||
| Thema's: | ||