expressie n06
Ik loop op blote voeten,
op scherpe stenen.
Toch weiger ik te wenen.
Ik breek glas met handen,
bloedende vingers,
maar bijt op de tanden.
Kastanjes haal ik uit 't vuur,
zonder blazen,
loop door een betonnen muur.
Maar als ik één traan zie,
word ik bang,
dit geldt van eender wie
Dan rilt heel mijn huid,
krimpt m'n maag.
En is mijn man zijn uit.
op scherpe stenen.
Toch weiger ik te wenen.
Ik breek glas met handen,
bloedende vingers,
maar bijt op de tanden.
Kastanjes haal ik uit 't vuur,
zonder blazen,
loop door een betonnen muur.
Maar als ik één traan zie,
word ik bang,
dit geldt van eender wie
Dan rilt heel mijn huid,
krimpt m'n maag.
En is mijn man zijn uit.
Reacties op dit gedicht
| Marilène B.: | Donderdag, januari 12, 2006 19:48 |
| apart maar wel heel mooi!! spreek me wel aan!! mannen hoeven toch ook niet altijd hard te zijn?!! Liefs Marilène |
|
Over dit gedicht
| Auteur: jure | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 12 januari 2006 | ||
| Thema's: | ||