het blauw van vrede voelt zo goed
het blauw van vrede voelt zo goed
geluiden in mijn slaap
dwingen me te luisteren
mijn hart bonkt in mijn keel
ik ben niet eens ontwaakt
ik slaap terwijl ik wakker lijk
het donker weer gezichten
op de muren schrijft die
staren met hun dode ogen
ik moest beloven dat ik
het aan niemand ooit vertel
spelen met hem was een hel
dit had nooit gemogen
ik voel de pijn als zijn
gezicht weer dichter bij me is
zijn hitte brandt en ik verkramp
en denk mezelf maar dood
dan zie ik weer die
gouden gloed het blauw
van vrede voelt zo goed
ik verdwijn maar in de tijd
word gek als ik
niet terug kan naar vandaag
chaos haalt me naar omlaag
maak me wakker ik wil leven
wil melker
14/01/2006
Reacties op dit gedicht
| L!@: | Zondag, januari 15, 2006 07:50 |
| gewoon de wekker zetten...ieder uur ..hihi... maar ja.. dan krijg je wel wallen onder je ogen...oh nee.. die had je al? grapje.. knuf,, | |
| hiljaa: | Zaterdag, januari 14, 2006 20:10 |
| droef maar mooi neergezet! altijd graag gelezen! knufliefs--hiljaa- |
|
| opgever: | Zaterdag, januari 14, 2006 18:12 |
| Luister maar goed. Maar voel je niet gedwongen te gehoorzamen. Tuurlijk wil je nog leven groetjes en nog veel sterkte raissa |
|
| maria : | Zaterdag, januari 14, 2006 15:38 |
| een zachte ontwaakkus in het heden met liefs, maria |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: maria | ||
| Gepubliceerd op: 14 januari 2006 | ||
| Thema's: | ||