Schuldgevoel
wat zo duidelijk leek toen
ik voor je stond was niet in
woorden onder te brengen –
ik stond daar maar mijzelf
te spelen en keek je niet aan
de stiltes die daar vielen
moeten je wel opgevallen
zijn – je kent me toch niet
anders als een prater, maar
ik hield, heel zwak, mijn mond
ik weet niet of je hebt gemerkt
dat, in je omhelzing bij mijn
bittere afscheid mijn tranen langs
jouw schouder vielen
ik moet je wel verlaten, maar
de vraag is of ik dit wel wil
ik durf de woorden niet te
zeggen zoals zou moeten, het
schuldgevoel is veel te groot
Reacties op dit gedicht
| Laveda: | Zaterdag, maart 18, 2006 11:40 |
| ...schreeuw t uit... | |
| Mathilde: | Dinsdag, januari 17, 2006 20:56 |
| auw... dit raakt... liefs, mathilde |
|
| fox_bert: | Dinsdag, januari 17, 2006 20:07 |
| altijd lastig dit. succes met de juiste keuzes te maken. en ben niet bang om een foute te maken liefs Bert |
|
| semara : | Dinsdag, januari 17, 2006 18:07 |
| op een treurig toontje (ik hoor hem) sterkte en knuff semara |
|
| sunset: | Dinsdag, januari 17, 2006 17:05 |
| Voelbaar droef verwoord en neergezet. Liefs en warme knuf, sunset |
|
| Sifra.K: | Dinsdag, januari 17, 2006 16:54 |
| Prachtig, intens.. Liefs, Sifra |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Suzanne. | 
|
|
| Gecontroleerd door: bieke | ||
| Gepubliceerd op: 17 januari 2006 | ||
| Thema's: | ||