Een beetje sterven ...
Een beetje sterven...
Traagjes dooft hij uit,
hij die slaaf wordt van zijn gewoonten,
iedere dag dezelfde wegen,
wie zijn stempel niet verandert,
wie niet waagt,
geen andere kleuren draagt
en wie met de onbekende niet praat.
Hij sterft iedere dag een beetje,
hij die passie vermijdt,
hij die zwart boven wit verkiest,
en leeft met de puntjes op de 'i' ...
in plaats van te verdrinken in emoties,
juist die dat de ogen doen glinsteren,
die een geeuw tot glimlach omtoveren,
die het hart sneller doen kloppen...
Iedere dag een beetje
sterft hij ...
hij die de zekerheid niet voor het onzekere ruilt
in het achtervolgen van zijn droom,
wie zelfs geen enkele keer in zijn leven
durft te vluchten van goede raad ...
Zachtjes sterft
iedere dag een beetje,
hij die niet reist, niet leest, niet luistert...
hij die de muziek niet hoort...
hij die geen vrede heeft met zichzelf ...
Iedere dag sterft hij een beetje meer
hij die altijd klaagt
en het steekt op het weer.....
Langzaam afsterven
door hun niet gestelde vragen ...
door de antwoorden die ze niet durven geven...
door te ontwijken wat ze niet kennen ...
En iedere dag meer en meer zal hij sterven
omdat hij vergeet dat los van het ademen
hij ook nog moet leven ...
Franca
Traagjes dooft hij uit,
hij die slaaf wordt van zijn gewoonten,
iedere dag dezelfde wegen,
wie zijn stempel niet verandert,
wie niet waagt,
geen andere kleuren draagt
en wie met de onbekende niet praat.
Hij sterft iedere dag een beetje,
hij die passie vermijdt,
hij die zwart boven wit verkiest,
en leeft met de puntjes op de 'i' ...
in plaats van te verdrinken in emoties,
juist die dat de ogen doen glinsteren,
die een geeuw tot glimlach omtoveren,
die het hart sneller doen kloppen...
Iedere dag een beetje
sterft hij ...
hij die de zekerheid niet voor het onzekere ruilt
in het achtervolgen van zijn droom,
wie zelfs geen enkele keer in zijn leven
durft te vluchten van goede raad ...
Zachtjes sterft
iedere dag een beetje,
hij die niet reist, niet leest, niet luistert...
hij die de muziek niet hoort...
hij die geen vrede heeft met zichzelf ...
Iedere dag sterft hij een beetje meer
hij die altijd klaagt
en het steekt op het weer.....
Langzaam afsterven
door hun niet gestelde vragen ...
door de antwoorden die ze niet durven geven...
door te ontwijken wat ze niet kennen ...
En iedere dag meer en meer zal hij sterven
omdat hij vergeet dat los van het ademen
hij ook nog moet leven ...
Franca
Reacties op dit gedicht
| Mathilde: | Zondag, januari 22, 2006 16:59 |
| geweldig dit! zo waar.... graag gelezen liefs, mathilde |
|
| Roeland Watteeuw: | Zondag, januari 22, 2006 16:51 |
| Ik heb dit ook 2 keer moeten lezen, maar zeer mooi gedichtje. Ik hoop dat er niemand al hij mag leven, dat er altijd een straaltje zonneschijn mag zijn. knuf |
|
| rock4u: | Zondag, januari 22, 2006 16:50 |
| Prachtig! Echt heel mooi! Ik lees je gedichten graag:D kus |
|
| Innerchild: | Zondag, januari 22, 2006 16:43 |
| Deze heb ik een paar keer gelezen ... ontzettend mooi, diepgaand maar zo duidelijk, zo waar, zo rakend, wakkerschuddend ! Nogmaal, meer dan graag gelezen ! Liefs, Innerchild |
|
Over dit gedicht
| Auteur: franca.c | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 22 januari 2006 | ||
| Thema's: | ||