Ooit misschien
Ik was er van overtuigd dat je gevoelloos bent.
Dat het je geen ziel kon schelen waar ik naartoe ga, hoe ik leef.Maar ik heb me verschrikkelijk vergist.
Ik hoorde het aan je stem. Toen ik je zag huilen, wist ik dat er nog niets veranderd is tussen ons. Ik ben nog steeds je lieveling en jij nog steeds mijn papa.
Maar wat gebeurt is, is gebeurt, daar kan geen mens wat aan veranderen. Het vertrouwen is gebroken, voor en door ons allebei. Het groeit wel terug, daar ben ik zeker van . Maar het heeft tijd nodig. Héél veel tijd.
Ooit komt het weer goed. Want jij vergeeft en vergeet snel. Maar ik... vergeven wel, maar vergeten doe ik het nooit.
Loop niet te hard van stapel. Want voor we zover zijn om elkaar opnieuw in de armen te sluiten, wil ik nog dat ene antwoord. Ik wil eindelijk weten of het jouw schuld is dat ik haar al 13 jaar moet missen.
Ik heb het nooit willen geloven. Maar plots gaf je me het gevoel dat de roddels geen roddels zijn. Maar de waarheid blijf je me nog steeds verschuldigd.
Komt ooit de dag dat me bewezen wordt dat de roddels roddels zijn, pas dan verdwijnt mijn pijn.
Pas dan zal ik weer je lieve dochter zijn.
Dat het je geen ziel kon schelen waar ik naartoe ga, hoe ik leef.Maar ik heb me verschrikkelijk vergist.
Ik hoorde het aan je stem. Toen ik je zag huilen, wist ik dat er nog niets veranderd is tussen ons. Ik ben nog steeds je lieveling en jij nog steeds mijn papa.
Maar wat gebeurt is, is gebeurt, daar kan geen mens wat aan veranderen. Het vertrouwen is gebroken, voor en door ons allebei. Het groeit wel terug, daar ben ik zeker van . Maar het heeft tijd nodig. Héél veel tijd.
Ooit komt het weer goed. Want jij vergeeft en vergeet snel. Maar ik... vergeven wel, maar vergeten doe ik het nooit.
Loop niet te hard van stapel. Want voor we zover zijn om elkaar opnieuw in de armen te sluiten, wil ik nog dat ene antwoord. Ik wil eindelijk weten of het jouw schuld is dat ik haar al 13 jaar moet missen.
Ik heb het nooit willen geloven. Maar plots gaf je me het gevoel dat de roddels geen roddels zijn. Maar de waarheid blijf je me nog steeds verschuldigd.
Komt ooit de dag dat me bewezen wordt dat de roddels roddels zijn, pas dan verdwijnt mijn pijn.
Pas dan zal ik weer je lieve dochter zijn.
Reacties op dit gedicht
| anne(17): | Maandag, februari 27, 2006 16:50 |
| *Wow* Ik vind et knap van je dat je die stap durft te wagen en dat je hem probeert te vergeven, ik kan het niet:( Sterkte en ik hoop dat jullie ooit die band terug krijgen Liefs anne |
|
| *jessica*: | Dinsdag, januari 24, 2006 10:53 |
| dit is niet niks... liefss |
|
| Reiger: | Dinsdag, januari 24, 2006 06:56 |
| Heftig verhaal.... Wens je veel wijsheid en sterkte! |
|
Over dit gedicht
| Auteur: pumakeuhn | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 24 januari 2006 | ||
| Thema's: | ||