Het bloed aan stenen
het bloed aan stenen
jij telt de stenen
als knikkers in een zak
het maakt niet uit
wat ze vertellen
je bent hun vormen zat
toch spreken ze de taal
van talloze passanten
ogen kunnen lezen
hoe de dansen staan
beschreven in het oppervlak
jij was het
die hun woorden sprak
kon voelen hoe de
jaren zich vastlegden
in sporen van geboren leven
jij had het al voorzien
het bloed aan stenen
de gebroken benen in de
aanslag die zou komen en
een einde maakte aan hun dromen
je stopt ze in een zak
om ze later pas te lezen
je hebt het wel gehad
hun zonden zijn nog niet vergeven
morgen zal je ze verdomme weer beleven
wil melker
25/01/2006
Reacties op dit gedicht
| Mathilde: | Woensdag, januari 25, 2006 08:48 |
| ..ik ben sprakeloos.. met bewondering! kus, mathilde |
|
| ~~~eilahtan~~~: | Woensdag, januari 25, 2006 08:24 |
| wat een diep gedicht erg mooi groetjes nathie |
|
| kim_zegt**: | Woensdag, januari 25, 2006 07:30 |
| Sterk neergezet, pakkend dichie dit. Heb je de inspiratie heel toevallig opgedaan bij het lezen van het gedicht 'Terreur' van Lucebert? Op een of andere manier brengt jouw gedicht hetzelfde gevoel bij mij naar boven als toen ik dat gedicht voor het eerst las. Klasse, Kusszz |
|
| Klaes: | Woensdag, januari 25, 2006 07:16 |
| weer heel mooi wil groet/klaes |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 25 januari 2006 | ||
| Thema's: | ||