Tot je blikken me verslinden
| tot je blikken me verslinden | |
ik voel het mes de kleefrand is nog warm nu stolt de werkelijkheid doden is weer moord ik knal een kaak kapot terwijl je ogen breken zie ik de valse grijns binnenkort dus weggerot ik schud handen vergiftig ze heel snel krampen winnen van het spartelen en breken tanden we praten en ik zie in jou het beest dat me verkracht me openrijt en hijgt tot je blikken me verslinden ik droom over dat doden mijn handen zoeken bloed kansen zullen komen want iets voelt er helemaal niet goed wil melker 29/01/2006 | |
Reacties op dit gedicht
| Mademan: | Maandag, januari 30, 2006 00:49 |
| Gelukkig zijn het maar woorden,Wil,en is het niet de realiteit,want anders wou ik dat ik blind was,niettemin een mooi gedicht en graag gelezen. groetjes |
|
| pluisje: | Maandag, januari 30, 2006 00:05 |
| oeh heel dubbel | |
| Mathilde: | Zondag, januari 29, 2006 21:55 |
| poeh... heftig... kus! |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 29 januari 2006 | ||
| Thema's: | ||