een lach lichtte op in je groet
een lach lichtte op in je groet
ik zag je lopen
in het donker verdwijnen
een lach lichtte op in je groet
je wilde geen kus
maar je ogen maakten muziek
van een honger die niet was te stillen
ze zongen akkoorden
die niemand ooit hoorde
van je blikken begon ik te rillen
ik trachtte met flarden geluid
jouw beeld terug te roepen
maar stilte klonk er hard bovenuit
waar je jeugd had geleden
verkenden vingers het heden
ze voelden verdriet van er zijn
je bent niet zo'n prater
de verbazing kwam later
over het ontbreken van pijn
je zult geen verleden meer scheuren
nu pas voel je je thuis in je lijf
bevrijd van wat ooit kon gebeuren
wil melker
30/01/2006
Reacties op dit gedicht
| whisper: | Maandag, januari 30, 2006 21:27 |
| mooi liefs x |
|
| Evenstar21: | Maandag, januari 30, 2006 21:17 |
| Nadat ik zo lang ben weggeweest, lees ik je weer als vanouds. groetjes Elisa |
|
| Don Gallo: | Maandag, januari 30, 2006 20:23 |
| chapeau, wederom Fantastisch. gegroet, |
|
| The Cool: | Maandag, januari 30, 2006 18:53 |
| hongerstrelend mooi | |
| Sifra.K: | Maandag, januari 30, 2006 18:41 |
| De intensiteit waarmee je zulke thema's beschreven hebt, is wonderlijk. Liefs, Sifra |
|
| xxlauriexx: | Maandag, januari 30, 2006 18:16 |
| mooi geschreven! met een diepe inhoud! liefs laurie |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 30 januari 2006 | ||
| Thema's: | ||