Winter
Het wintert zo prachtig
En als een sjaal van witte wol
hangen witte guirlandes van breekbaar sneeuw en ijs
Over de takken van de bomen
En dan vraag ik me af:
Mag ik nu stamelen dat ik van je hou?
Of trek ik je gewoon dicht tegen me aan?
Mag ik nu toegeven dat je de ware bent?
Of kijken we samen naar een halfbevroren zwaan?
Mag ik dan vertellen hoe ik je niet vergeten kan?
Of verwarmen we elkaar?
Of zeg ik helemaal niets?
En k' begraaf me in je haar?
Het wintert zo prachtig
En als statische elektriciteit boven een treinwagon
Knettert mijn liefde in blauwig licht
Vol warmte voor jou.
En als een sjaal van witte wol
hangen witte guirlandes van breekbaar sneeuw en ijs
Over de takken van de bomen
En dan vraag ik me af:
Mag ik nu stamelen dat ik van je hou?
Of trek ik je gewoon dicht tegen me aan?
Mag ik nu toegeven dat je de ware bent?
Of kijken we samen naar een halfbevroren zwaan?
Mag ik dan vertellen hoe ik je niet vergeten kan?
Of verwarmen we elkaar?
Of zeg ik helemaal niets?
En k' begraaf me in je haar?
Het wintert zo prachtig
En als statische elektriciteit boven een treinwagon
Knettert mijn liefde in blauwig licht
Vol warmte voor jou.
Reacties op dit gedicht
| Gert: | Vrijdag, februari 03, 2006 14:22 |
| Ondanks de kou krijg ik het hier warm van. Winters mooi gedicht. Liefs, Gert |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Zarkalo | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 03 februari 2006 | ||
| Thema's: | ||