Hopeloos verloren
Hopeloos verloren,
Zo eenzaam, zo alleen.
Helemaal verlaten,…
Willen schreeuwen tegen het leven,
er genoeg van hebben!
De ondergaande zon,
mooi, maar voor de laatste keer.
Het heeft toch allemaal geen zin meer,
alleen door het leven moeten ploeteren.
Het tij zal toch nooit meer keren.
Om hulp roepen, geen zin meer, Dood…
Het licht dat dooft, duister overheerst.
Denken aan alles en aan niets.
Vluchten van pijn en verdriet,
Je laatste kreet naar het leven.
Voor je een einde maakt aan je leven,
De laatste kreet vol haat, ontzag en woede.
En dan neervallen, en nooit meer…opstaan.
Zo eenzaam, zo alleen.
Helemaal verlaten,…
Willen schreeuwen tegen het leven,
er genoeg van hebben!
De ondergaande zon,
mooi, maar voor de laatste keer.
Het heeft toch allemaal geen zin meer,
alleen door het leven moeten ploeteren.
Het tij zal toch nooit meer keren.
Om hulp roepen, geen zin meer, Dood…
Het licht dat dooft, duister overheerst.
Denken aan alles en aan niets.
Vluchten van pijn en verdriet,
Je laatste kreet naar het leven.
Voor je een einde maakt aan je leven,
De laatste kreet vol haat, ontzag en woede.
En dan neervallen, en nooit meer…opstaan.
Reacties op dit gedicht
| Jarvi: | Zaterdag, februari 04, 2006 23:58 |
| herkenbaar... maar ik geloof dat er toch iets moet zijn dat me hier houd. aangezien het me nooit lukt om aan dit leven te ontsnappen...er moet meer zijn. liefs jarvi |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Princess... | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 04 februari 2006 | ||
| Thema's: | ||